حالم که نمیپرسی از من زچه دلگیری

شاید زمن رسوا دلخور شدی و سیری

چون مرغ قفس تنها میخوانم و مینالم

ماندم که بیایی تو بر دست کمانگیری

از شومی تقدیرم چون لعبت دلگیرم

بر سینه تاریکم هردم بزنی تیری

آن رهگذر مغرور فارغ ز معایب بود؟؟؟

اورا به حرم خواندی بر من زده شمشیری

تو عاقل و فرزانه او آتش کاشانه

من کلبه ویرانه دیوانه زنجیری

..........دیوانه زنجیری.......